Er zijn van die leerlingen die precies weten wat ze later willen worden. Als dat ´danser´ is, of ´pianist´, hebben we daar een oplossing voor gevonden: de Havo voor muziek en dans. Dat is geen Havo met extra vakken, maar juist een school die zichzelf een beetje klein maakt omdat je voldoende tijd over moet hebben voor je belangrijkste programma: de lessen op de dansacademie of het conservatorium. Niet toevallig bestaat die mogelijkheid voor deze beroepen, want wat je niet jong leert zal je later niet op hoog niveau kunnen doen.
Waarom bestaat die mogelijkheid niet voor kinderen en jongeren die later arts of hulpverlener willen worden, of technisch ontwerper, of programmeur, of iets anders waar ze zichzelf en de wereld mee van dienst kunnen zijn? Waarom laten we iedereen die niet kan dansen of piano spelen dertien jaar lang blokken op algemeen vormende vakken die vaak maar heel zijdelings voorbereiden op de beroepen van de toekomst?
Al weer een flinke tijd geleden schreef ik daarover een essay met daarin een aanzet voor een alternatief. Dat gaat er alleen komen als ouders zich er sterk voor maken. Het is een haalbaar plan, want we hoeven er niet het hele onderwijs voor op de schop te gooien. De Havo blijft gewoon de Havo, maar dan een beetje slimmer en sneller. Het ‘echte’ beroepsgerichte onderwijs groeit daarom heen, als klimop op dood hout.
Ik heb het ooit bedacht, maar het is niet van mij. Ik schreef het voor een technisch forum, maar er zijn ook heel andere toepassingen denkbaar. Iedereen die het idee verder wil brengen is van harte uitgenodigd om ermee aan de slag te gaan. Maar houd me dan wel even op de hoogte.